Ένα προσωπικό editorial για το καλοκαίρι που πέρασε, τους τόπους, τους ανθρώπους και τις ιστορίες που παίρνω μαζί μου μπαίνοντας στον Σεπτέμβριο.
Υπάρχει κάτι στον Σεπτέμβριο που πάντα μου έδινε περισσότερο την αίσθηση μιας νέας αρχής από ό,τι η 1η Ιανουαρίου. Ίσως επειδή έρχεται μετά από εκείνη τη μικρή παύση που είναι το καλοκαίρι. Ίσως επειδή επιστρέφεις έχοντας λίγο περισσότερο χώρο στο μυαλό σου. Ανοίγεις ξανά τον υπολογιστή, αγοράζεις, έστω και νοερά, ένα καινούργιο σημειωματάριο, αρχίζεις να βάζεις σε σειρά ιδέες που άφησες κάπου στη μέση τον Ιούνιο και χωρίς απαραίτητα να το έχεις αποφασίσει, κάνεις έναν μικρό απολογισμό. Τι θέλω να συνεχίσω; Τι δεν με ενδιαφέρει πια; Τι θέλω να κάνω διαφορετικά;
Φέτος αυτή η αίσθηση είναι ακόμη πιο έντονη. Ίσως γιατί για πρώτη φορά μετά από καιρό άφησα το More Trends λίγο στην άκρη μέσα στο καλοκαίρι. Όχι επειδή δεν είχα πράγματα να πω. Μάλλον συνέβη ακριβώς το αντίθετο. Είχα πάρα πολλά να ζήσω.
Ταξίδεψα πολύ. Βρέθηκα σε νησιά που γνωρίζω και αγαπώ, αλλά και σε μέρη που είδα με διαφορετικό μάτι. Πέρασα πολλές ώρες σε πλοία και άλλες τόσες σε μικρά σκάφη. Ξύπνησα χαράματα για να περπατήσω σε Χώρες πριν ανοίξουν τα μαγαζιά και πριν γεμίσουν τα σοκάκια. Κολύμπησα σε παραλίες με κόσμο και σε άλλες όπου, ακόμη και μέσα στον Αύγουστο, ήμασταν σχεδόν μόνοι. Έφαγα σε όμορφα εστιατόρια, αλλά και σε τραπέζια τόσο κοντά στη θάλασσα που σχεδόν ακουμπούσες τα πόδια σου στο νερό.
Υπήρξαν ξενοδοχεία, συνεργασίες, φωτογραφίσεις, deadlines, βαλίτσες που άνοιγαν και έκλειναν ξανά σχεδόν αμέσως. Υπήρχαν όμως και όλα εκείνα που δεν χωρούν εύκολα σε ένα πρόγραμμα.
Ένας ψαράς στους Αρκιούς. Ένα πιάτο με φρέσκο ψάρι που λίγη ώρα πριν είχε καθαριστεί μπροστά μας. Μια αυθόρμητη βόλτα με το σκάφος φίλων που κατέληξε σε μια από τις ωραιότερες ημέρες του καλοκαιριού. Αχινοί μόλις βγαλμένοι από τη θάλασσα. Ένα μικρό βότσαλο σε σχήμα καρδιάς που βρέθηκε σχεδόν αμέσως μόλις είπα δυνατά ότι ήθελα να βρω ένα. Ένα βράδυ με μουσική και χορό σε ένα καρνάγιο στην Πάτμο. Ένα τραπέζι στο Μαράθι, σχεδόν πάνω στο νερό. Η απόλυτη ησυχία μιας παραλίας απέναντι από τους Αρκιούς. Το φως πάνω στη θάλασσα λίγο πριν δύσει ο ήλιος στην Κέα.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά κατάλαβα κάτι. Ότι αυτό το καλοκαίρι άλλαξε λίγο τον τρόπο με τον οποίο θέλω να λέω ιστορίες.
Όταν η δουλειά σου έχει συνδεθεί τόσο πολύ με τις εικόνες και τα social media, είναι εύκολο κάποια στιγμή να αρχίσεις να βλέπεις τα πράγματα μέσα από μια οθόνη. Να φτάνεις κάπου και σχεδόν ασυναίσθητα να σκέφτεσαι ποια φωτογραφία θα τραβήξεις, τι story θα κάνεις, ποια στιγμή θα λειτουργήσει καλύτερα σε ένα reel.
Δεν θεωρώ ότι υπάρχει κάτι κακό σε αυτό. Είναι μέρος της δουλειάς μου και εξακολουθώ να την αγαπώ. Αλλά αυτό το καλοκαίρι υπήρξαν πολλές στιγμές στις οποίες το ενδιαφέρον μου μετακινήθηκε αλλού. Στους ανθρώπους. Στις ιστορίες τους. Στο γιατί ένας τόπος είναι έτσι όπως είναι και όχι απλώς στο πόσο όμορφος φαίνεται σε μια φωτογραφία.
Το ένιωσα περισσότερο στους Αρκιούς, όπου έμεινα σχεδόν δεκαπέντε ημέρες. Σε ένα τόσο μικρό νησί, μετά από λίγες ημέρες σταματάς να είσαι απλώς ένας επισκέπτης που πηγαίνει από την παραλία στην ταβέρνα. Αρχίζεις να αναγνωρίζεις πρόσωπα. Να ξέρεις ποιος περνάει από πού. Να ακούς ιστορίες. Να παρατηρείς τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί ένας τόπος που έχει επιλέξει —ή ίσως έχει καταφέρει μέχρι σήμερα— να παραμείνει μικρός. Και, μέχρι να έρθει η ώρα να φύγεις, κάποιοι από αυτούς τους ανθρώπους έχουν ήδη πάψει να είναι απλώς πρόσωπα που συνάντησες σε ένα νησί. Έχουν γίνει φίλοι. Και τότε η εικόνα αποκτά άλλη διάσταση.
Η όμορφη παραλία δεν είναι πια μόνο μια όμορφη παραλία. Το μικρό λιμάνι δεν είναι απλώς ένα ωραίο background. Ο ψαράς δεν είναι «ένα ωραίο πρόσωπο για φωτογραφία». Είναι ένας άνθρωπος που κουβαλάει μέσα του ένα κομμάτι του τόπου. Αυτό είναι κάτι που θέλω να θυμάμαι περισσότερο από εδώ και πέρα.
Γιατί, όσο κι αν αγαπώ την αισθητική και όσοι διαβάζετε το More Trends όλα αυτά τα χρόνια ξέρετε πόσο σημαντική είναι για μένα, δεν θέλω η εικόνα να υπάρχει χωρίς ιστορία. Θέλω να ξέρω τι υπάρχει πίσω της.
Ίσως γι’ αυτό άρχισα να σκέφτομαι διαφορετικά ακόμη και τα μέρη που ήδη γνώριζα. Την Πάτμο νωρίς το πρωί, πριν ξεκινήσει η ημέρα. Την Ίο πέρα από τις εικόνες που όλοι έχουμε συνδέσει μαζί της. Τη Σαντορίνη και τη Μύκονο πέρα από το καλοκαιρινό πλήθος. Το Σαρακίνικο στη Μήλο στις επτά το πρωί. Τα μικρά νησιά του Αιγαίου που εξακολουθούν να κινούνται με έναν διαφορετικό ρυθμό. Την Κέα, τόσο κοντά στην Αθήνα και όμως αρκετά μακριά για να αλλάξει η αίσθηση της ημέρας.
Και μαζί με αυτά άρχισα να σκέφτομαι ξανά και κάτι που με απασχολεί εδώ και καιρό: τον τρόπο με τον οποίο ταξιδεύουμε.
Δεν πιστεύω ότι πρέπει να αναζητούμε διαρκώς το «μυστικό» μέρος που κανείς άλλος δεν γνωρίζει. Ούτε ότι υπάρχει κάποια ανώτερη μορφή ταξιδιώτη που ανακαλύπτει τα άγνωστα και κάποια κατώτερη που θέλει να δει τη Σαντορίνη τον Ιούλιο.
Πιστεύω όμως όλο και περισσότερο ότι αξίζει να κοιτάμε λίγο καλύτερα. Να πηγαίνουμε κάπου χωρίς να έχουμε ήδη αποφασίσει τι ακριβώς πρέπει να δούμε. Να αφήνουμε χώρο για μια συζήτηση. Για μια διαδρομή που δεν είχαμε προγραμματίσει. Για ένα πρωινό ξύπνημα, όταν ο τόπος είναι ακόμη δικός του και όχι των επισκεπτών του.
Και, όταν έχουμε τη δυνατότητα, να ταξιδεύουμε λίγο διαφορετικά. Ίσως τον Ιούνιο αντί για τον Αύγουστο. Ίσως τον Σεπτέμβριο. Ίσως να μείνουμε περισσότερες ημέρες σε ένα μέρος αντί να προσπαθήσουμε να χωρέσουμε τρία νησιά σε μία εβδομάδα. Όχι επειδή υπάρχει ένας «σωστός» τρόπος να ταξιδεύεις. Αλλά επειδή πολλές φορές έτσι βλέπεις περισσότερα. Ακόμη κι αν τελικά κάνεις λιγότερα.
Αυτό, νομίζω, είναι ένα από τα πράγματα που θέλω να πάρω μαζί μου από το φετινό καλοκαίρι. Το λιγότερο που τελικά γίνεται περισσότερο. Και ίσως αυτό να μην αφορά μόνο τα ταξίδια.
Αφορά και τη δουλειά. Τα πράγματα που επιλέγουμε να αγοράσουμε. Τους ανθρώπους στους οποίους δίνουμε τον χρόνο μας. Τις συνεργασίες που κάνουμε. Τις εικόνες που καταναλώνουμε καθημερινά. Ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιούμε τον χρόνο μας.
Τα τελευταία χρόνια όλα κινούνται πολύ γρήγορα. Και στα μέσα ενημέρωσης ακόμη γρηγορότερα. Πρέπει συνεχώς να υπάρχει κάτι καινούργιο. Ένα νέο post, ένα νέο trend, ένα νέο μέρος, ένα νέο προϊόν, ένα νέο «must».
Κι όμως, αυτό που θυμάμαι περισσότερο από το καλοκαίρι που μόλις πέρασε δεν ήταν σχεδόν ποτέ κάτι καινούργιο. Ήταν πράγματα παλιά και απλά. Μια βόλτα με καΐκι. Ένα ασβεστωμένο σοκάκι. Ένα «περάστε για έναν καφέ» που λίγο αργότερα σε βρίσκει καθισμένο γύρω από ένα στρωμένο τραπέζι. Μια βουτιά σε τυρκουάζ νερά. Τα σύκα που μόλις κόπηκαν από την συκιά στο τέλος του φαγητού. Μια συζήτηση με έναν βαρκάρη του νησιού. Ένα ηλιοβασίλεμα που έχω δει εκατοντάδες φορές και παρ’ όλα αυτά σταμάτησα πάλι για να το κοιτάξω.
Ίσως τελικά να μη χρειαζόμαστε συνέχεια κάτι καινούργιο. Ίσως χρειαζόμαστε να μάθουμε να κοιτάμε καλύτερα αυτό που βρίσκεται ήδη μπροστά μας.
Και κάπως έτσι επιστρέφω στο More Trends. Όχι με κάποιο μεγαλόπνοο «new season, new me». Δεν πιστεύω ιδιαίτερα σε αυτές τις απόλυτες επανεκκινήσεις. Είμαστε όλοι το άθροισμα όσων κουβαλάμε μαζί μας και ευτυχώς. Επιστρέφω όμως με μεγαλύτερη όρεξη να γράψω. Να ψάξω. Να μιλήσω με ανθρώπους.
Να ταξιδέψω και να επιστρέψω με κάτι περισσότερο από όμορφες φωτογραφίες.
Να ξαναδώ την Αθήνα, τη μόδα, τα interiors, τα ξενοδοχεία, τα μέρη που ανοίγουν, αλλά και εκείνα που υπάρχουν χρόνια και έχουν ακόμη μια ιστορία να πουν.
Θέλω το More Trends να εξακολουθήσει να είναι ένας χώρος για όλα όσα μου αρέσουν, γιατί αυτό ήταν πάντα. Μόδα, design, ταξίδια, άνθρωποι, ξενοδοχεία, εστιατόρια, σπίτια, Αθήνα, Ελλάδα και οτιδήποτε καταφέρνει να μου κινήσει πραγματικά το ενδιαφέρον.
Ίσως όμως με μία μικρή διαφορά. Να υπάρχει λίγο περισσότερο το «γιατί» πίσω από το «τι». Γιατί αυτό το μέρος αξίζει να το γνωρίσουμε. Γιατί αυτός ο άνθρωπος έχει κάτι ενδιαφέρον να μας πει. Γιατί ένα ξενοδοχείο κάνει κάτι διαφορετικά. Γιατί ένα αντικείμενο είναι κάτι περισσότερο από ακόμη ένα όμορφο αντικείμενο. Γιατί μια τάση έχει σημασία ή γιατί πιθανότατα δεν έχει.
Σήμερα λοιπόν μπήκαμε στον Σεπτέμβριο. Η θάλασσα είναι ακόμη ζεστή, τα καλοκαιρινά ρούχα δεν υπάρχει κανένας λόγος να μπουν ακόμη στις ντουλάπες και, τουλάχιστον για εμάς που ζούμε στην Ελλάδα, το καλοκαίρι δεν τελειώνει επειδή άλλαξε ένας αριθμός στο ημερολόγιο.
Κι αυτό μου αρέσει. Γιατί ίσως δεν χρειάζεται να αφήσουμε το καλοκαίρι πίσω μας για να ξεκινήσουμε κάτι καινούργιο. Μπορούμε να πάρουμε μαζί μας ό,τι μας έκανε καλό. Τις πιο χαλαρές ημέρες. Την εξερεύνηση. Τις αυθόρμητες αποφάσεις. Τις συζητήσεις που δεν κοιτάξαμε το ρολόι. Την ανάγκη να βγούμε έξω, να δούμε, να ανακαλύψουμε, να γνωρίσουμε. Και να αφήσουμε πίσω μόνο ό,τι δεν χρειαζόμαστε πια.
Αν ο Ιανουάριος είναι η αρχή που μας επιβάλλει το ημερολόγιο, ο Σεπτέμβριος είναι ίσως η αρχή που επιλέγουμε εμείς. Και φέτος έχω την αίσθηση ότι έχω πολλές ιστορίες ακόμη να πω.
Καλό Σεπτέμβριο. Και καλώς ξαναβρεθήκαμε.
Μαρία Τσουκαλά
