Μερικά ταξίδια ξεκινούν πολύ πριν φτάσεις στον προορισμό. Η προσωπική μου εμπειρία ταξιδεύοντας στη Μήλο με τη Minoan Lines.
Αν με ρωτούσε κάποιος τι είναι αυτό που αγαπώ περισσότερο στα ταξίδια στα ελληνικά νησιά, η απάντησή μου δεν θα ήταν ούτε μια παραλία ούτε ένα ηλιοβασίλεμα. Θα ήταν εκείνες οι λίγες ώρες που μεσολαβούν ανάμεσα στην αναχώρηση και την άφιξη. Εκείνες οι ώρες που η στεριά μένει πίσω, το κινητό σταματά να έχει σημασία και ο χρόνος αρχίζει να κυλάει διαφορετικά.
Ίσως γι’ αυτό, όσα χρόνια κι αν ταξιδεύω, εξακολουθώ να προτιμώ το πλοίο. Όχι γιατί απλώς με μεταφέρει στον προορισμό μου, αλλά γιατί μου δίνει την ευκαιρία να μπω σιγά σιγά στον ρυθμό των διακοπών. Να αφήσω πίσω τη βιασύνη της πόλης και να νιώσω ότι το ταξίδι έχει ήδη ξεκινήσει, πολύ πριν αντικρίσω το πρώτο λευκό σπίτι του νησιού. Έτσι ξεκίνησε και το φετινό μου ταξίδι στη Μήλο.
Το λιμάνι του Πειραιά είχε ήδη γεμίσει ζωή όταν έφτασα νωρίς το πρωί. Άνθρωποι με βαλίτσες, οικογένειες που ξεκινούσαν τις καλοκαιρινές τους διακοπές, παρέες που γελούσαν πριν ακόμη επιβιβαστούν. Είναι μια εικόνα που έχω ζήσει αμέτρητες φορές, όμως ποτέ δεν τη βαριέμαι. Κάθε αναχώρηση έχει τη δική της προσμονή.
Μόλις ανέβηκα στο πλοίο της Minoan Lines και τακτοποιήθηκα στην καμπίνα μου, ένιωσα αυτό το γνώριμο συναίσθημα που έχω κάθε φορά. Εκείνη τη γλυκιά αίσθηση ότι δεν υπάρχει πια τίποτα επείγον. Καμία υποχρέωση. Κανένα πρόγραμμα. Μόνο η θάλασσα μπροστά μου και ένα αγαπημένο νησί που με περίμενε λίγες ώρες αργότερα.
Αυτό είναι κάτι που πάντα εκτιμώ στα ταξίδια με τη Minoan. Τα πλοία της δεν σε κάνουν να αισθάνεσαι ότι βρίσκεσαι απλώς σε μια διαδρομή. Από την πρώτη στιγμή δημιουργούν μια εμπειρία που σε καλεί να την απολαύσεις χωρίς βιασύνη.
Άφησα για λίγο την καμπίνα και άρχισα να περιπλανιέμαι στους χώρους του πλοίου. Πάντα κάνω το ίδιο. Έναν καφέ με θέα τη θάλασσα, μια βόλτα στα εξωτερικά καταστρώματα, λίγη ώρα για ψώνια στα καταστήματα, άλλη μια στάση για να χαζέψω τον ορίζοντα. Είναι μικρές στιγμές που ίσως μοιάζουν ασήμαντες, όμως είναι αυτές που κάνουν το ταξίδι να αποκτά χαρακτήρα.
Κάποια στιγμή στάθηκα στο κατάστρωμα και κοίταξα πίσω. Η Αθήνα είχε σχεδόν χαθεί και μπροστά απλωνόταν μόνο το βαθύ μπλε του Αιγαίου. Εκεί συνειδητοποίησα, για ακόμη μία φορά, γιατί δεν θα άλλαζα αυτή τη διαδρομή με τίποτα. Δεν είναι απλώς ο τρόπος να φτάσεις στη Μήλο. Είναι ο χρόνος που χρειάζεσαι για να αφήσεις πίσω όσα σε ακολουθούν στην καθημερινότητα.
Η άνεση είναι φυσικά σημαντική σε ένα πολύωρο ταξίδι και για μένα η επιλογή καμπίνας είναι σχεδόν αυτονόητη. Δεν τη βλέπω ως μια πολυτέλεια, αλλά ως έναν τρόπο να φτάνω στον προορισμό μου ξεκούραστη, έτοιμη να αξιοποιήσω από την πρώτη κιόλας στιγμή κάθε ώρα στο νησί. Λίγη χαλάρωση, η ηρεμία και η δυνατότητα να έχεις τον δικό σου χώρο κάνουν τελικά μεγάλη διαφορά.
Ένα ακόμη στοιχείο που μου αρέσει ιδιαίτερα είναι ότι η φιλοσοφία της φιλοξενίας συνεχίζεται και στους χώρους εστίασης. Στο à la carte εστιατόριο των πλοίων, η Minoan Lines έχει δημιουργήσει ένα αυθεντικό κρητικό μενού σε συνεργασία με τη γνωστή μαγείρισσα Νεκταρία Κοκκινάκη, δίνοντας πρωταγωνιστικό ρόλο στις παραδοσιακές συνταγές, στα τοπικά προϊόντα και στις γεύσεις της Κρήτης. Μου άρεσε πολύ η ιδέα ότι ακόμη και ένα γεύμα πάνω στο πλοίο μπορεί να αποτελεί μέρος της ταξιδιωτικής εμπειρίας και όχι απλώς μια στάση μέσα στη διαδρομή. Είναι μια όμορφη υπενθύμιση ότι η ελληνική φιλοξενία ξεκινά πριν ακόμη φτάσεις στον προορισμό σου.
Οι ώρες πέρασαν σχεδόν χωρίς να το καταλάβω. Κάποια στιγμή άρχισαν να διακρίνονται οι πρώτες γραμμές της Μήλου. Πάντα προσπαθώ να βρίσκομαι έξω όταν συμβαίνει αυτό. Δεν έχει σημασία πόσες φορές έχω επισκεφθεί το νησί. Η στιγμή που εμφανίζεται στον ορίζοντα εξακολουθεί να με συγκινεί με τον ίδιο τρόπο. Είναι σαν να συναντάς έναν παλιό φίλο που χαίρεσαι κάθε φορά να βλέπεις ξανά.
Λίγη ώρα αργότερα περπατούσα ήδη στον Αδάμαντα, με το γνώριμο αίσθημα ότι το καλοκαίρι είχε μόλις ξεκινήσει.
Ακολούθησαν ημέρες γεμάτες εικόνες. Πρωινά δίπλα στη θάλασσα, βόλτες στην Πλάκα, ήρεμα απογεύματα στο Σαρακήνικο, μικρές στάσεις για φωτογραφίες, ατελείωτο γαλάζιο και εκείνη η ξεχωριστή ενέργεια που έχει η Μήλος και με κάνει να επιστρέφω ξανά και ξανά.
Και ύστερα ήρθε η επιστροφή.
Οι περισσότεροι τη συνδέουν με τη μελαγχολία του τέλους. Για μένα όμως ήταν μία από τις πιο όμορφες στιγμές όλου του ταξιδιού.
Ενώ επιβιβάστηκα αργά το βράδυ, ξύπνησα πολύ νωρίς μέσα στην καμπίνα, πριν ακόμη φτάσουμε στον Πειραιά. Άνοιξα την κουρτίνα και αντίκρισα το πρώτο φως της ημέρας να απλώνεται πάνω στη θάλασσα, ενώ το πλοίο πλησίαζε αργά το λιμάνι. Δεν υπήρχε βιασύνη. Μόνο εκείνη η απόλυτη ηρεμία που δύσκολα βρίσκεις στην καθημερινότητα.
Έμεινα για λίγα λεπτά να κοιτάζω τη θάλασσα χωρίς να σκέφτομαι τίποτα. Και τότε κατάλαβα ότι αυτή η εικόνα θα ήταν ίσως η τελευταία ανάμνηση που θα κρατούσα από το ταξίδι μου στη Μήλο.
Γιατί τελικά αυτό είναι που κάνει τη διαφορά. Δεν θυμάμαι μόνο τις παραλίες που επισκέφθηκα ή τα μέρη που φωτογράφισα. Θυμάμαι την αίσθηση της αναχώρησης. Τον καφέ στο κατάστρωμα. Τον αέρα του Αιγαίου. Την ησυχία της καμπίνας. Το πρώτο φως της επιστροφής.
Θυμάμαι ολόκληρη τη διαδρομή.
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αξία ενός ακτοπλοϊκού ταξιδιού. Δεν σε μεταφέρει απλώς σε έναν προορισμό. Σε βοηθά να περάσεις από τη μία πραγματικότητα στην άλλη, τόσο φυσικά, που όταν φτάσεις στο νησί αισθάνεσαι πως οι διακοπές είχαν ξεκινήσει εδώ και ώρες.
Αυτός είναι και ο λόγος που, κάθε φορά που ταξιδεύω στη Μήλο, νιώθω πως το αγαπημένο μου κομμάτι του ταξιδιού δεν αρχίζει όταν πατήσω στο νησί. Αρχίζει τη στιγμή που το πλοίο αφήνει πίσω του τον Πειραιά.
